Agresja budzi się łatwiej w naładowanej emocjami atmosferze, przesiąkniętej złymi emocjami i złością. Ludzie w takiej sytuacji są bowiem mniej odporni. Na przykład, kiedy słyszy się krzyki i przekleństwa. Niektórzy współcześni psychologowie tworzą teorie według których uważa się, ze stłumione agresje można skierować również przeciwko samemu sobie. W naszych czasach, gdy wysoko ceni się 'kochać samego siebie", wyrażanie na zewnątrz agresji, przeciwstawianie jej otoczeniu, uważa się za "samoochronę". Psychologowie, którzy większe znaczenie przypisują modelowaniu, mogą powołać się na grecką y rzymską filozofię. Już platon bowiem, uważał, ze oglądanie walk oraz innych agresywnych zachowań nawet, jeżeli jest to tylko teatr, pobudza ludzi do agresji. Bandura udowodnił, ze dzieci oglądając agresję skłonne są wyrazić to także czynnie. Jedna z form modelowania agresji może być także agresywne zachowanie się rodziców w stosunku do swoich dzieci już od samego początku. Również modny współcześnie modernistyczny styl wychowania okazuje się być ważnym czynnikiem w powstawaniu agresji. Najprawdopodobniej najbardziej agresywne dzieci wywodzą się z rodzin, w których za agresje karano klapsem czy w jakiś inny sposób. Kara jest bowiem, złym doradcą w wychowaniu. Ten szczyt niekonsekwencji powoduje u dziecka wrogość jak również niepewność. Czuje się zagubione i równoważy miłość z agresją. Także przyzwalający rodzice, którzy w końcu uderzą dziecko, wywołują takie same uczucia oraz budzą agresję. Być może dlatego, ze taki nieoczekiwany klaps sprawia na dziecku ogromne wrażenie. Przyjazne, ale ganiące stanowisko wobec agresji jest najbardziej odpowiednie, aby nie nauczyć dziecka agresji.