Współczesna psychologia poprzestaje na podstawowym stwierdzeniu, ze w każdym człowieku istnieje jakże potencjalnie agresja, a to właśnie od otoczenia zależy, czy się ona ujawni, kiedy, gdzie i w jakim stopniu. Ogólnie wśród psychologów panuje zgodność, że sposób wyrażania agresji podlega także prawom rozwojowym, a pierwsze objawy agresji u zupełnie małego dziecka to przede wszystkim bardzo gwałtowne gesty. Po pewnym czasie odkrywa ono użyteczność przedmiotów, na przykład użyteczność łopatki, i wykorzystuje ją na przykład po prostu do bicia. Wreszcie, po dłuższym przebywaniu w otoczeniu innych, dziecko dowiaduje się, jaką siłę może mieć słowna agresja. Uczenie się przez małe dzieci nowych form agresji, nie oznacza, że uprzednie po prostu ubywają z jego powszechnych zachowań. Ten, kto całkowicie wierzy we wrodzone skłonności do agresji, ten ma na uwadze, ze nie przecenia otoczenia. Agresja, niezależnie od czynników, i tak musi się ujawnić. Jedna z powszechniejszych definicji mówi, ze agresja to całkowicie uniwersalny instynkt walki, występujący u ludzi, starszych czy zupełnie młodych oraz zwierząt, uwarunkowany biologicznie, tak jak biologicznie uwarunkowane są głód, sen, czuwanie oraz pragnienie. Chociaż wszystkie, dowolne agresywne zachowania są bardzo złe, to jednak każdy z nas, czy to mniej, czy bardziej opanowany, ma momenty agresji. Można sobie wyobrazić pewne formy agresji, które najtrafniej można by określić mianem przysłowiowego szczęścia w nieszczęściu. Dajmy na to, że w przypadkach, kiedy wściekłość, złość i obraza daje energię do walki z wszelką niesprawiedliwością. Niektóre, dość niedawno przeprowadzono badania, wykazały, ze w ludzkim mózgu są pewne wyspecjalizowane centralne obszary związane tylko z agresją.