Tak jak istnieją dwa filozoficzne i biologiczne stanowiska dotyczące faktu, jakim jest agresja, tak równie dobrze można odróżnić dwa psychologiczne poglądy na temat powstawania agresji u każdego dziecka. Najważniejszym i najbardziej znanym przedstawicielem pierwszego poglądu był Freud, który jako jedyny widział frustracje jako decydujące, pierwsze przeżycie dziecka. przyczyną powstawania agresji, jest to tak zwana teoria imitacji. Większość psychologów uznaje zarówno frustracje jak również imitację, za czynniki wzbudzające agresję, ale decydujące znaczenie przypisują tylko jednemu z tych dwóch czynników. Inni psychologowie uważają, ze im dziecko bardziej jest sfrustrowane tym bardziej staje się agresywne, jest to teoria frustracji. Natomiast Bandura, największy autorytet w zakresie teorii modelowania agresji, teorię frustracji uznaje, ze agresja u dzieci powstaje w momentach, kiedy jakaś ważna ich potrzeba, jakieś niezaspokojenie czy fobia, nie zostaje zaspokojona. Najważniejsze przy tym są według Freuda, tylko i wyłącznie potrzeby seksualne. Przy ich żadnym niezaspokojeniu, mniejszym lub większym, powstają różne charakterystyczne, dobrze znane firmy agresji. Należy niezwłocznie podkreślić, ze nie każda frustracja z osobna prowadzi do agresji. Większość dorosłych oraz dzieci na ogół dobrze znosi różnego rodzaju przeciwności czy niezaspokojenie. Ale wszelkie, różnorakie frustracje kumulują się. Jeżeli dziecko przy każdej okazji słyszy komendę tylko "nie można", to w końcu staje się agresywne, musi się takie stać. Agresja może, więc powstać w wyniku założenia się na siebie wielu mało znaczących frustracji.