Wymienia się sześć podstawowych i najbardziej motywów wywołujących agresję. Są to: tak sobie, w obronie własnych interesów, dla osiągnięcia czegoś, dla skupienia na siebie uwagi, karanie agresji u innych jak również straszenie kogoś. Oceniając agresje należy przede wszystkim patrzeć na motywy jej powstania. Jeżeli dziecko chce agresją ukarać agresywne zachowanie kolegi, to można to interpretować jako zachowanie społeczne. Agresję we własnej obronie należy także oceniać inaczej niż napisać. Można wyróżnić także agresje o charakterze zabawowym jak również agresje wrogą. W agresji zabawowej chodzi przede wszystkim o wyładowanie nadmiaru wrodzonej energii. Ważne jest też, czy dziecko jest selektywnie agresywne. Jeżeli staje się agresywne przy najmniejszej okazji(nawet w przypadku, gdy obraca się to przeciwko niemu), świadczy to o jakże zupełnie przymusowym zachowaniu, które zupełnie odbiega od normy. W normalnym przebiegu rozwoju dziecko powinno się uczyć coraz bardziej kontrolować swe agresywne zachowania oraz robić w tym postępy coraz większe, jak również kierować samodzielnie swym zachowaniem. Niejaka Szelma Fraiberg stwierdziła, ze pewien stopień tłumienia uczuć niekoniecznie musi być neurotyczny. Na podstawie licznych badań stwierdzono, ze miedzy 3 a 5 rokiem życia dziecko staje się bardziej agresywne. Jest to wiek, w którym zaznacza się przyspieszenie rozwoju społecznego, a więc daje o sobie znać omawiany wcześniej wpływ społeczeństwa.