Chociaż dzieci wyrastają z wieku agresji, to jednak przymykanie oka na wybuchy agresji u dziecka jest niebezpieczne. Dziecko nie powinno, bowiem poznać siebie samego jako agresywnej osoby. Aby nie dopuścić do tego, żeby dziecko było agresywne należy zapobiegać występowaniu wybuchów agresji. Musi ono uczyć się swą złość wyładowywać w inny sposób jak również rozumieć własne uczucia. Niektórzy psychologowie twierdzą, ze dziecko, które nauczyło się agresji w młodym siwku, nie pozbędzie się tej cechy nawet w życiu dorosłym, niezależnie od okoliczności. Co najciekawsze na podstawie obserwacji objawów agresji u dzieci w wieku lat trzech, można przypuszczalnie przewidzieć ich zachowanie dwadzieścia lat później, już jako dorosłych ludzi. Inna cecha, która pozostaje taka sama i wykazuje stabilność, to inteligencja, która w różnych fazach życia pozostaje mniej więcej taka sama, co również jest bardzo interesujące. Wiadomo też, ze, jeżeli dzieci przeklinają oraz wyzywają, co najprawdopodobniej bierze swój początek w naśladowaniu środowiska, robią to samo również w wieku dorosłym. Zatem nie należy lekceważyć takich objawów agresji czy napadów złości, uważając, ze to przejdzie dziecku z wiekiem. Wpływ otoczenia i środowiska na powstanie agresji jest bardzo duży, ale jeżeli takie zachowanie dostatecznie dobrze się utrwali, to staje się on na szczęście znikomy. Agresja zatem pozostaje zawsze na takim samym poziomie jak na początku.