We wszystkich możliwych kulturach mężczyźni są bardziej agresywni niż kobiety. Jako odkryli psychologowie, agresja idzie w parze z ilością męskich hormonów. Różnice w agresji, zależnej od płci, można stwierdzić już w zachowaniu u bardzo małych dzieci. Zarówno ojciec jak i matka za agresywne zachowania karzą bardziej synów niż córki lub w ich sposobie zachowania jak również karania nie ma żadnej różnicy, w zasadzie reagują podobnie. Chłopcy mają wiec więcej powodów, by bać się konsekwencji swego agresywnego postępowania. Dzieci płci męskiej, którzy w stosunku do rodziców są niegrzeczni, są surowiej karani jak również przywoływani do porządku przez ojców niż dziewczynki, natomiast matki w takim przypadku bardziej gniewają się na córki. Podobnie dzieje się wówczas, gdy dzieci są brutalne wobec osób trzecich czy nie stają w niczyjej obronie: ojciec najczęściej staje po stronie córki, a matka jak to często bywa po stronie syna. W publicznych przedszkolach chłopcy są bardziej agresywni, ale także podchodzi się do nich bardziej surowo. Dziewczynki upominane są z natury i łagodniej i delikatniej, jest to uwarunkowane kulturowo. Jeżeli chłopcy oraz dziewczynki posiadają taką samą ilość stopnia agresji, ale dziewczynki lepiej panują nad nią, to należałoby oczekiwać, że nadmiar energii będą wyładowywać w inny, bardziej niewinny sposób. Jednakże tak nie jest,. To chłopcy częściej mają agresywne zachowania, fantazje, czy są bardziej złośliwi i łatwiej się denerwują, jak również częściej bawią się agresywnie. Powracamy tu do biologicznego punktu wyjścia. Aby zachować ciągłość gatunku należy oszczędzać płeć żeńska, natomiast mniejsza liczba mężczyzn nie robi żadnej różnicy z biologicznego punktu widzenia.