Agresja jest wyrażaniem czegoś, zachowaniem skierowanym całkowicie na zewnętrzne środowisko nas otaczające. Znaczy to, ze dzieci ekstrawertywne w porównaniu z dziećmi jedynie introwertywnymi, zachowują się dużo bardziej agresywnie, są bardziej nieznośne. Nie oznacza to jednak wszakże, że dzieci mniej agresywne nie przezywają zupełnie uczuć agresywnych i są ich pozbawione. Istnieją one także takich właśnie dzieci, ale dzieci te nie wyrażają ich tak łatwo. Cechy takie odgrywają w agresji jeszcze inna rolę. Jeżeli uznać fakt, że świat zewnętrzny, otaczający nas, jest główna przyczyną budzenia się agresji, to dziecko ekstrawertywne, z większą agresją, ukierunkowane na zewnątrz, jest bardziej podatne na te wszystkie wpływy. Ma dużo więcej kłopotów z otoczeniem, a co za tym idzie, więcej doświadczeń. Natomiast dziecko zamknięte w sobie, mniej kontaktujące się z otoczeniem, przeżywa z nim mniej konfrontacji. Zjawiska, które najtrafniej potwierdzają wpływ tylko biologicznych czynników na powstanie agresji, to na przykład fakt, że przy zmęczeniu człowiek staje się coraz bardziej agresywny. Im większe zmęczenie, tym większa agresja. Dziecko z pewnymi skłonnościami do agresji, przede wszystkim ekstrawertywne, wzrasta w określonym środowisku. Od jego najbliższego otoczenia zależy właśnie, czy skłonności do niej, będą objawiać się w sposób maksymalny, czy tez nasze dziecko nauczy się panować nad sobą i swoimi poczynaniami. Opanowanie, spokojne myślenie wraz z właściwościami narządu takiego jak kora mózgowa, pozwala maluchowi całkowicie uniezależnić się od autonomicznego systemu nerwowego. Na rozwój wszechogarniającej agresji u każdego dziecka, duży wpływ mają rodzice, koledzy, przyjaciele jak również środki masowego przekazu.